دوش دیدم که ملایک در میخانه زدند گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند
ساکنان حرم سترو عفاف ملکوت با من راه نشین باده مستانه زدند
آسمان بار امانت نتوانست کشید غرعه کار به نام من دیوانه زدند
جنگ هفتادو دو ملت همه را عذر بنه چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند
شکر ایزد که میان من و او صلح افتاد صوفیان رقص کنان ساغر شکرانه زدند
آتش آن نیست که از شغله او خندد شمع آتش آن است که در خرمن پروانه زدند
کس چو حافظ نگشاد از رخ اندیشه نقاب
تا سر زلف سخن را به قلم شانه زدند
************
در میخانه نبد بسته چرا حافظ گفت
دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند
***********
در میخانه نبد بسته ولی حرمت می
واجب آمد که ملائک در میخانه زدند
آبدارچی
